در تاریخ ادبیات فارسی، سفرنامهها تنها روایتهایی از رفتن و دیدن نیستند؛ آنها اسنادی زنده از جامعه، سیاست، اقتصاد و فرهنگ زمانه خود به شمار میآیند. گاه یک سفرنامه کوتاه، اطلاعاتی در اختیار ما میگذارد که در دهها کتاب تاریخ نمیتوان یافت. «سفرنامه صنیعالدوله از تفلیس به تهران» از همین دست آثار است؛ کتابی کمحجم اما سرشار از جزئیاتی که خواننده را به جادههای ایران در واپسین دهههای قرن سیزدهم...