فدریکو گارسیا لورکا (Federico García Lorca) شاعر، نمایشنامه‌نویس و هنرمند برجسته اسپانیایی در قرن بیستم بود که به‌واسطه اشعار لطیف، نمایشنامه‌های درخشان و نگاه شاعرانه‌اش به زندگی و مرگ، جایگاهی خاص در ادبیات جهان یافته است. او از جمله مهم‌ترین چهره‌های نسل ۲۷ ادبیات اسپانیا محسوب می‌شود و آثارش اغلب تلفیقی از فرهنگ بومی اندلس، موسیقی فلامنکو، دغدغه‌های اجتماعی و مفاهیم نمادین است.

سال‌های آغازین زندگی
فدریکو گارسیا لورکا در تاریخ ۵ ژوئن ۱۸۹۸ در روستای فوئنته وکیروس در استان گرانادا، اسپانیا متولد شد. او در خانواده‌ای نسبتاً مرفه و اهل فرهنگ رشد یافت. پدرش کشاورز ثروتمندی بود و مادرش آموزگار و زنی علاقمند به ادبیات. همین فضای خانوادگی باعث شد لورکا از کودکی به شعر، موسیقی و هنر علاقه‌مند شود.

تحصیلات و ورود به دنیای ادبیات
لورکا در دانشگاه گرانادا در رشته‌های حقوق، ادبیات و فلسفه تحصیل کرد، اما علاقه‌اش به هنر بیشتر بود. بعدها به مادرید رفت و در اقامتگاه دانشجویی «رزیدنسیا ده استودیانتس» با هنرمندان و روشنفکرانی چون سالوادور دالی، لوئیس بونوئل و دیگران آشنا شد. این ارتباط‌ها تأثیر بسیاری بر دیدگاه هنری و سبک نوآورانه لورکا گذاشت.

آثار برجسته
لورکا در حوزه شعر و نمایشنامه‌نویسی فعالیت داشت. نخستین مجموعه شعرش، «کتاب اشعار» در سال ۱۹۲۱ منتشر شد. در ادامه با مجموعه‌هایی همچون «شاعر در نیویورک» و «عروسی خون» جایگاهش در ادبیات تثبیت شد.
در زمینه تئاتر، سه‌گانه معروف او شامل:

عروسی خون (Bodas de Sangre)
یرما (Yerma)
خانه‌ی برناردا آلبا (La Casa de Bernarda Alba)

از شاهکارهای دراماتیک قرن بیستم هستند که در آن‌ها دغدغه‌های اجتماعی، ستم بر زنان، تضاد میان سنت و آزادی، و مفهوم مرگ بازتاب یافته است.

مرگ تراژیک
لورکا در سال ۱۹۳۶، در آغاز جنگ داخلی اسپانیا، به اتهام گرایش‌های چپ‌گرایانه و گرایش‌های همجنس‌گرایانه، توسط نیروهای ملی‌گرای فرانکو دستگیر و بدون محاکمه تیرباران شد. جسد او هرگز پیدا نشد، و مرگ او به یکی از تراژدی‌های مهم ادبی و انسانی قرن بیستم تبدیل شد.

میراث ادبی
فدریکو گارسیا لورکا نه‌تنها یک شاعر و نمایشنامه‌نویس بزرگ بود، بلکه صدایی برای آزادی، احساس، درد و زیبایی محسوب می‌شد. آثار او همچنان در سراسر جهان اجرا و مطالعه می‌شوند و بر نسل‌های مختلف نویسندگان و هنرمندان تأثیر گذاشته‌اند.